خانه / Literature / خواجوی کرمانی / سروده ای از خواجوی کرمانی : زلال مشربم از لفظ آبدار خودست

سروده ای از خواجوی کرمانی : زلال مشربم از لفظ آبدار خودست

Khajoye Kermani-2

زلال مشربم از لفظ آبدار خودست
نثار گوهرم از کلک در نثار خودست

من ار چه بندهٔ شاهم امیر خویشتنم
که هر که فرض کنی شاه و شهریار خودست

اگر حدیث ملوک از زبان تیغ بود
مرا ز تیغ زبان سخن گزار خودست

نظر بقلت مالم مکن که نازش من
بمطمح نظر و طبع کان یسار خودست

توام بهیچ شماری ولی بحمدالله
که فخر من بکمالات بیشمار خودست

چو هست ملک قناعت دیار مالوفم
عنان عزمم از آنرو سوی دیار خودست

ز چرخ سفله چه باید مرا که نام بلند
ز حسن مخبر و فرهنگ نامدار خودست

چرا بیاری هر کس توقعم باشد
که هر که هست درین روزگار یار خودست

جهان اگر چه مرا برقرار خود نگذاشت
گمان مبر که جهان نیز برقرار خودست

مرا بغیر چه حاجت که در جمیع امور
معولم همه برلطف کردگار خودست

اگر در آتش سوزان روم درست آیم
که نقد من بهمه حال برعیار خودست

چه نسبتم ببزرگان کنی که منصب من
بنفس نامی و نام بزرگوار خودست

مرا ز بهر چه بردل بود غبار کسی
که گرد خاطر هرکس ز رهگذار خودست

چرا شکایت از ابنای روزگار کنم
که محنت همه از دست روزگار خودست

باختیار ز شادی جدا نشد خواجو
چه بختیار کسی کو باختیار خودست

 

 

خواجوی کرمانی

Khajoye Kermani-4

Telegram Channel

درباره ی Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com
  • لطفا نظرات خود را به صورت فارسی بنویسید در صورت تایپ بصورت فینگلیش نظر شما پاک خواهد شد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.