خانه / Short Stories / داستان کوتاه : برادر کوچک اثر ماریو بارگاس

داستان کوتاه : برادر کوچک اثر ماریو بارگاس

Mario Vargas Llosa-1

 

برادر کوچک

 

 

کنار جاده تخته سنگ بزرگی بود و روی آن یک قورباغه‌ی چاق . داوید با دقت نشانه گرفت .

خوآن گفت :

ـ شلیک نکن .

داوید اسلحه را پایین آورد و متعجب به برادرش نگاه کرد .

خوآن گفت :

ـ صدای تیراندازی رو می شنوه ؟

ـ دیوانه‌ای ؟ ما پنجاه کیلومتری از آبشار دوریم .

خوآن ادامه داد :

ـ شاید در آبشار نباشه، اما توی غارها که هست .

داوید گفت:

ـ نه، تازه اگر هم باشه هرگز فکر نمی کنه که ما هستیم .

قورباغه هنوز همانجا بود و با دهان گاله‌ مانندش آسوده نفس می کشید و از پس چشم های پُف کرده اش، با حالتی تنفرانگیز داوید را ورانداز می کرد . داوید دوباره با تأنی هفت تیر را نشانه رفت و شلیک کرد .

خوآن گفت :

ـ نزدیش !

ـ چرا زدمش!…..
به طرف اسب ها رفتند . سوز سرد و گزنده‌ای که در این فاصله همراهی شان کرده بود همچنان می وزید، اما منظره اطراف شروع به تغییر می‌کرد : خورشید پشت تپه ها فرو می رفت، در پای یک کوه سایه مبهمی روی مزرعه ها افتاده بود، ابرهای انبوه روی قله های دوردست رنگ خاکستری تیره صخره را به خود گرفته بودند . داوید زیراندازی را که برای لمیدن روی زمین پهن کرده بود، روی شانه‌هایش کشید و بعد ماشین‌وار، جای گلوله خرج شده هفت تیرش را پر کرد . خوآن دزدکی دست های داوید وقتی اسلحه را پر می‌کردند و آن را در غلاف‌ اش می‌گذاشتند، زیر نظرداشت : به نظر نمی‌آمد که انگشت هایش از اراده‌ای فرمان ببرند، بلکه فقط کار می‌کردند .

داوید گفت :

ـ ادامه بدیم ؟

خوآن سری به تأیید تکان داد .

راه، سربالایی باریکی بود . حیوان ها به سختی خودشان را بالا می کشیدند و روی سنگ های هنوز خیس از باران های روزهای اخیر، مدام سُر می خوردند . برادرها در سکوت به راهشان ادامه می دادند . بخار رقیق و لطیفی از دهانشان بیرون می زد، کمی به صورتشان می خورد اما بلافاصله محو می شد . هوار دیگر تاریک شده بود وقتی از دور، غارها و تپه‌ی برآمده و فراخ مثل کرم شب تاب را که همه آن را به نام تپه چشم ها می شناختند، تشخیص دادند .

خوآن پرسید :

ـ می خوای یه نگاهی بندازیم شاید اینجا باشه ؟

ـ به زحمتش نمی ارزه .  مطمئنم که از آبشار جُم نخورده . خوب می دونه که می تونن ببیننش : همیشه یه کی از جاده رد می شه .

خوآن گفت :

ـ هر طور میل ته

و لحظه ای بعد پرسید :

ـ شاید اصلا یه جورایی دروغ گفته بوده ؟

ـ کی ؟

ـ همون که بهمون گفت اونو دیده .

ـ لئوندریا ؟ نه، اون جراتش‌رو نداره به من دروغ بگه . گفتش که اون زیر آبشار پنهون شده و مطمئنم که اونجاس . حالا می بینی .

راهشان را ادامه دادند، تا شب شد . ملافه ای سیاه آنها را در خود پیچید و در تاریکی، وانهادگی آن ناحیه متروک بی دار و درخت و بی سکنه، در سکوتی که هر لحظه نمایان‌تر می شد تا به حضوری عینی بدل می گشت، قابل مشاهده بود . خوآن سر خم کرده روی گردن مرکب اش، تلاش می کرد تا ردپاهای کم پیدای مسیر را تشخیص دهد . زمانی دریافت به قله رسیده اند که نامنتظر پا به سرزمینی هموار گذاشتند . داوید اشاره کرد که باید پیاده ادامه دهند . از اسب پایین آمدند، حیوان ها را به صخره ها بستند . برادر بزرگتر یال اسبش را کشید، چند دفعه گودی کمر حیوان را نوازش کرد و زیر لب گفت :

ـ امیدوارم فردا نبینمت که یخ زدی .

خوآن پرسید :

ـ الآن پایین می ریم ؟

داوید جواب داد :

ـ آره . سردت که نیست ؟ بهتره روز رو توی دره منتظر بمونیم . همونجا استراحت می کنیم . از پایین رفتن تو تاریکی می ترسی ؟

ـ نه، اگه می خوای پایین می ریم .

*

کنار هم نشستند . شب سرد بود، هوا مرطوب و آسمان گرفته . خوآن سیگاری آتش زد . خسته و کوفته بود، ولی خوابش نمی ‌برد . احساس کرد برادرش چرتش گرفته و خمیازه می کشد؛ کمی بعد بی حرکت ماند، نفس کشیدنش نرم و نصف و نیمه بود و کم کم صدایی زمزمه وار از خودش بیرون می داد . خوآن هم سعی کرد بخوابد . تا جایی که می توانست بدنش را روی سنگ ها یله داد و تلاش کرد تا مخ اش را از فکر و خیال خالی کند ولی نتوانست . سیگار دیگری روشن کرد . وقتی سه ماه پیش سر گله رسیده بودند، دوسالی می شد که برادر و خواهرش را ندیده بود . داوید همان آدمی بود که از بچگی هم ازش متنفر بود و هم می‌پرستیدش؛ اما لئونور برعکس : او دیگر آن دختربچه ای نبود که از پنچره های لا موگره سرک می کشید تا به سرخپوست های آواره سنگ پرتاب کند، بلکه حالا زنی بود بلند قامت با رفتارها و ژست هایی بدوی، و زیبایی اش همچون طبیعتی که احاطه اش می کرد چیزی وحشیانه در خود داشت . خوآن هربار که در خاطر خود به دنبال تصویری از خواهرش بود، احساس می‌کرد در چشم‌هایش نفرت شدیدی موج می‌زند . سپیده‌ دم آن روز، وقتی کامیلو را دید که برای آماده کردن اسب ها، از زمین زراعی‌ای که خانه چوپانی را از اصطبل ها جدا می کرد، عبور می‌کند، شک کرده بود . داوید گفته بود :

ـ بی سر و صدا بیرون می ریم . صلاح نیس دخترک بیدار شه .

وقتی روی پنجه پا از پله های خانه چوپانی پایین می رفت و در جاده متروک کنار زمین های بذرپاشی شده می گذشت، احساس غریبی ازخفگی داشت، انگار روی بلندترین نقطه کوردییرا بود؛ تقریبا از دسته وزوزکنان مگس هایی که وحشیانه به او حمله ور می شدند و قسمت های ** پوست شهری‌اش را می گزیدند، چیزی احساس نمی کرد . با شروع صعود از کوهستان، حالت خفگی‌اش هم از بین رفت . سوارکار خوبی نبود، و پرتگاه، در هم پیچیده چون وسوسه ای خطرناک در حاشیه جاده ای که به مار باریکی می مانست، او را به سمت خود می‌کشید . همه وقت مراقب بود، مواظب هر گام مرکبش و همه‌ی هوش و حواسش بر علیه سرگیجه ای که هر آن بیشتر می شد، متمرکز بود .

ـ نیگاکن !

خوآن تکانی خورد و گفت :

ـ ترسوندی منو! . . . فکر کردم خوابی .

*

داوید گفت :

ـ اونه .  می بینیش ؟

برای یک لحظه، زبانه‌ی کم‌ فروغ آتش چهره‌ی تیره و هراسیده‌ای که گرما را می‌جست، روشن کرد .

خوآن خودش را پس کشید وزیر لب گفت :

ـ چی کار کنیم ؟

اما داوید دیگر کنارش نبود : او به سوی نقطه‌ای که آن چهره‌ی زودگذر دیده شده بود، می دوید .

خوآن چشمهایش را بست : سرخپوست چمباتمه زده با دست هایی که به سوی آتش دراز شده و مردمک های ریزشده از تلألو آذرخش های آتش او را پیش خود تصویر کرد؛ ناگهان چیزی از بالای سرش پرید، گمان کرد حیوانی است، وقتی دید که دو دست روی گردن او به هم قفل می شوند، تازه فهمید جریان چیست . ناخودآگاه از آن درگیری نامنتظر که در دل تاریکی پی گرفته شده بود، احساس وحشت بی‌حدی کرد؛ اما نه حتی سعی در جلوگیری از آن نکرد؛ بلکه مثل یک حلزون خودش را مچاله کرد تا آسیبی نبیند و چشم هایش را حسابی باز و تلاش کرد تا در تاریکی مهاجم را ببیند. همان موقع صدایش را بازشناخت : ” رذل، چی کار کردی؟ ” ” چی کار کردی ، توله سگ ؟ ” . خوآن صدای داوید را شنید و تازه متوجه شد که این او بود که داشت به سرخپوست لگد می زد؛ گاه هم به نظر می آمد نوک لگدهایش روی سرخپوست پایین نمی آمد، بلکه به روی سنگ های کناری می خورد؛ و همین شاید بیشتر عصبانی اش می کرد . اوایل درگیری صدای خرناسی آرام به گوش خوآن می رسید، انگار سرخپوست غرغر می کرد، اما بعد فقط صدای خشمگینانه داوید، تهدیدها و فحش هایش را می شنید . ناگهان خوآن در دست راست خود هفت تیر را یافت، انگشتش به نرمی روی ماشه فشار ‌آورد . حیرتزده فکر کرد اگر شلیک کند، شاید برادرش را هم بکشد؛ اما از اسلحه ابایی نداشت، برعکس همانطور که به سمت شعله پیش می رفت، احساس آرامش عجیبی داشت .

فریاد کشید :

ـ بسه، داوید . یه گلوله بهش بزن . دیگه آزارش نده .

جوابی درکار نبود . حالا خوآن آنها را نمی دید : سرخپوست و برادرش، گلاویز با هم از حلقه نورانی آتش بیرون غلتیده بودند . نمی دیدشان، ولی صدای خشک مشت‌ها و گاه فحش یا نفسی عمیق را می‌شنید .

فریاد زد :

ـ داوید، از اونجا بیا بیرون . و الا شلیک می‌کنم .

گرفتار خشمی عظیم، چند ثانیه بعد تکرار کرد :

ـ ولش کن، داوید ! قسم می خورم که شلیک می کنم .

باز هم جوابی در کار نبود .

بعد از اولین شلیک، خوآن لحظه ای مبهوت برجا ماند؛ اما بعد، ناگهان و بدون مکث تیراندازی را از سر گرفت و تا زمانی که لرزش ضربه‌ی چکاننده به خشاب خالی را حس کرد، ادامه داد . بی‌حرکت ماند؛ اصلا متوجه نشد که هفت‌تیر از دستش رها شد و روی پاهایش افتاد . صدای آبشار محو شده بود؛ لرزشی تمام بدنش را پیمود، پوستش خیس عرق بود، به زحمت نفس می‌کشید . ناگهان فریاد زد :

ـ داوید !

در کنارش، صدایی خشمناک و هراسان جواب داد :

ـ من اینجام، الاغ ! تو فکر کردی به منم می تونی شلیک کنی ؟ باز دیوونه شدی ؟
**
لئونور از پارس سگ ها فهمید که آنها از راه رسیده بودند . خواب و بیدار بود که صدای کلفت لًندلًندی سکوت شب را شکافت و از زیر پنجره اش گذر کرد، صدایی شبیه نفس نفس حیوانی هراسان . اِسپوکی بود که با بدخًلقی جنون آمیز و زوزه های وحشتناکش هشدار می داد . بلافاصله صدای یورتمه سلانه سلانه و غرش کرکننده‌ی دورمیتا، سگ آبستن را شنید . پرخاش سگ ها تمام شد : پارس ها به لَهلَه زدن های شوق آمیزی بدل شد که همیشه آن‌طور به استقبال داوید می رفتند . از لای شکافی، نزدیک شدن برادرانش را به خانه دید و بعد صدای در اصلی را شنید که باز و بسته شد . منتظرماند تا از پله ها بالا بیایند و به اتاقش برسند . وقتی در باز شد، خوآن دستش را به طرف او دراز کرد .

داوید گفت :

ـ سلام، دخترکوچولو .

اجازه داد تا در آغوش بگیرندش، صورتش را جلو برد ولی خودش آنها را نبوسید . خوآن چراغ را روشن کرد .

ـ چرا منو خبر نکردین ؟ باید بهِم می گفتین . می خواستم جلوشون رو بگیرم، اما کامیلو نذاشت . باید اون رو ادب کنی، داوید؛ اگه می دیدی چطور خودشه رو به من می چسبوند : اون یه رذل وحشیِ. التماسش می‌کردم که ولم کنه، ولی گوشش بدهکار نبود .

او با قدرت شروع به حرف زدن کرده بود ولی ناگهان صدایش خاموش شد . موهایش به هم ریخته و پابرهنه بود . داوید و خوآن سعی داشتند آرامش کنند، موهایش را نوازش می کردند، با او شوخی می کردند و “دخترکوچولو” صدایش می زدند .

داوید توضیح داد :

ـ نمی خواستیم ناراحتت کنیم . تازه آخرین لحظه تصمیم گرفتیم که بریم . تو هم دیگه خوابیده بودی .

لئونور گفت :

ـ خلاصه چی شد؟

خوآن پتو را برداشت و خواهرش را پوشاند . لئونور از گریه کردن دست کشیده بود . رنگ پریده، دهانش نیمه باز و نگاهش مضطرب بود .

داوید گفت :

ـ هیچی . هیچ اتفاقی نیفتاد . پیداش نکردیم .

اضطراب از چهره لئونور محوشد و بر لب هایش حالتی از آسودگی نقش بست .

داوید گفت :

ـ ولی بالاخره پیداش می کنیم .

و با حالتی بی‌خیال به لئونور تأکید کرد که باید استراحت کند . بعد برگشت . لئونور گفت :

ـ یه لحظه صبر کنید، نرید .

خوآن از جایش تکان نخورده بود .

داوید گفت :

ـ بله ؟ چت شده دخترکوچولو ؟

ـ دیگه دنبالش نرین .

داوید گفت :

ـ نگران نباش، فراموشش کن . این یه کار مردونه‌س . بسپارش به ما .

لئونور باز زیر گریه زد، و این بار با ترس و لرز . سرش را میان دست هایش گرفت، گویی تمام بدنش را برق گرفته باشد، فریادهایش سگ ها را گوش به زنگ کرد، جوری که پای پنجره شروع به پارس کردند . داوید پرسشگرانه رو به خوآن کرد، ولی برادر کوچکتر ساکت و بی حرکت ایستاده بود .

داوید گفت :

ـ خُب دیگه کوچولو . گریه نکن . دنبالش نمی ریم .

ـ دروغ می گی . تو اونو می کشی . من تو رو می شناسم .

داوید گفت :

ـ کاریش ندارم . اگه فکر می کنی که اون بدبخت ارزش تنبیه نداره . . .

لئونور خیلی سریع، در حالی که لب هایش را می گزید، گفت :

ـ اون هیچ کاریم نکرد .

داوید تأکید کرد :

ـ بیشتر از این فکرش‌رو نکن . ما هم فراموشش می کنیم . آروم باش، کوچولو .

لئونور همچنان گریه می کرد؛ گونه ها و لب هایش خیس شده بودند و پتویش روی زمین افتاده بود . تکرار کرد :

ـ اون هیچ کاریم نکرد . همه‌ش دروغ بود .

داوید گفت :

ـ می فهمی چی می‌گی ؟

ـ من نمی تونستم تحمل کنم همه جا دنبالم بیاد ـ لئونور مِن مِن می کرد ـ اون تمام روز مثل سایه دنبالم بود .

داوید با عصبانیت گفت :

ـ من مقصرم . خطرناکه یه زن راست راست تو مزرعه راه بره . منم بِهش دستور داده بودم که مواظبت باشه . نبایست به یه سرخپوست اعتماد می کردم . همه‌شون عین هم‌اند .

لئونور ناله کرد :

ـ اون هیچ کاریم نکرد . باور کن دارم بهت راست می‌گم . از کامیلو بپرس؛ اون می دونه که هیچ اتفاقی نیفتاده . برای همین کمکش کردم فرار کنه . باور نمی‌کنی؟ بله، اون رفته . من خودم بِهش گفتم. فقط می خواستم از دستش خلاص شم، واسه همین این داستان‌رو سرهم کردم . کامیلو همه چی رو می دونه، ازش بپرس .

خوآن برگشته بود و به طرف در می رفت، وقتی داوید سعی کرد جلویش را بگیرد، از کوره در رفت . انگار شیطان تو جلدش رفته باشد، شروع کرد به ناسزا گفتن : خواهرش را فاحشه خواند و برادرش را ظالم و پست و مشت محکمی به سینه داوید زد که می خواست راهش را ببندد؛ و با گام های بلند و در حالی که پشت ‌سرش ردی از فحش و ناسزا برجاگذاشت، از خانه خارج شد . لئونور و داوید او را که چون دیوانه‌ای داد و قال می کرد و راهش را در زمین خشک و بایر پیش گرفته و می‌رفت، نگاه می کردند؛ و دیدندش که وارد کشتزار شد و کمی بعد از آن رد شده و از یال کلورادو بالا کشید . اسب تنبل لئونور فرمانبردارانه مسیری را که دست های نابلد گره خورده به افسارش، به او نشان می دادند با جست و خیز سنگین، بازیگوشی و افشاندن یال طلایی اش طی می کرد، تا به کنار جاده‌ای رسید که از میان کوه ها، گذرگاه ها و شوسه های طولانی به سمت شهر می رفت . آنجا سرپیچاند . تازیانه ای به پاهای عقبی اش فرو آمد، شیهه کشان، چون رقصنده‌ای فریاد کشید و وحشیانه به دشت بایر برگشت .

لئونور گفت :

ـ بهش تیر می اندازد .

داوید در کنارش گفت :

ـ نه . آروم بگیر . از خودش دفاع می کنه .

سرخپوست های زیادی از در آلونک ها بیرون آمده بودند و مات و مبهوت به برادر کوچکتر که به طرز ناباورانه‌ای مطمئن روی اسب نشسته بود و گاه با خشم به پهلوهای حیوان می زد و با یکی از مشت هایش به سرش می کوبید، خیره شده بودند . زیر بار ضربه ها، کلورادو از سویی به سویی دیگر می رفت، جست می‌زد، پس می‌رفت، تلوتلو می‌خورد، چند قدمی چهارنعل می‌رفت و ضربه ها را تاب می‌آورد؛ اما گویی کره اسب سربازی را پشت خود داشت‌ . لئونور و داوید ساکت و مبهوت پیدا و ناپیدا ‌شدن او را که استوار چون رام‌کننده‌ای کارکشته بود، تماشا می‌کردند . ناگهان کلورادو رنجورانه متوقف شد؛ سر نحیف و لاغرش شرمسارانه به زیر افتاد و در حالی‌که خسته و ناتوان نفس می‌کشید، ساکت و بی‌حرکت ماند . در این لحظه گمان کردند که برمی‌گردد : خوآن حیوان را به سمت خانه هدایت کرد و مقابل در ایستاد، ولی از اسب پایین نیامد . انگار چیزی را به یاد ‌آورده باشد، نیم‌دوری زد، و با یورتمه کوتاهی مستقیم به طرف بنایی رفت که به آن ” لا موگره” می‌گفتند .  آنجا با یک جست پیاده شد . در بسته بود، و خوآن با لگد چفت در را به هوا پراند . بعد رو به سرخپوستانی که داخل بودند و آنها که بیرون می‌آمدند، با فریادهایی فهماند که مجازات همه پایان یافته بود. بعد آهسته به سمت خانه برگشت . جلوی در، داوید منتظرش بود . خوآن جدی نشان می داد : خیس عرق بود، و در چشم هایش‌ غرور و غیرت موج می زد . داوید به او نزدیک شد و دست انداخته به شانه‌هایش، او را داخل برد .

به او گفت :

ـ بیا بریم، تا لئونور درد زانوهایت را می‌گیرد، ما هم لبی تر می‌کنیم .

 

ماریو بارگاس ایوسا

Mario Vargas Llosa

 

Mario Vargas Llosa-2

Telegram Channel

درباره ی Mohammad Daeizadeh

Avatar
  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com
  • لطفا نظرات خود را به صورت فارسی بنویسید در صورت تایپ بصورت فینگلیش نظر شما پاک خواهد شد

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.