خانه / Literature / Ernest Dowson / Amantium Irae : A poem by Ernest Dowson

Amantium Irae : A poem by Ernest Dowson

Ernest_Dowson

Amantium Irae

When this, our rose, is faded,
And these, our days, are done,
In lands profoundly shaded
From tempest and from sun:
Ah, once more come together,
Shall we forgive the past,
And safe from worldly weather
Possess our souls at last?

Or in our place of shadows
Shall still we stretch an hand
To green, remembered meadows,
Of that old pleasant land?
And vainly there foregathered,
Shall we regret the sun?
The rose of love, ungathered?
The bay, we have not won?

Ah, child! the world’s dark marges
May lead to Nevermore,
The stately funeral barges
Sail for an unknown shore,
And love we vow to-morrow,
And pride we serve to-day:
What if they both should borrow
Sad hues of yesterday?

Our pride! Ah, should we miss it,
Or will it serve at last?
Our anger, if we kiss it,
Is like a sorrow past.
While roses deck the garden,
While yet the sun is high,
Doff sorry pride for pardon,
Or ever love go by.

 

 

Ernest Dowson

Telegram Channel

درباره ی Mohammad Daeizadeh

Avatar
  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com
  • لطفا نظرات خود را به صورت فارسی بنویسید در صورت تایپ بصورت فینگلیش نظر شما پاک خواهد شد

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.